Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Στα άλ(δ)υτα των γυναικών

Εμείς οι γυναίκες έχουμε μερικά παραπάνω θέματα να λύσουμε από το άλλο μισό του πληθυσμού του πλανήτη μας. Το άλλο μας μισό.  Έχουν καταγραφεί ένα σωρό σκάνδαλα κι ένα μεγαλύτερο από αυτό του Watergate συζητιέται μόνο στη γλώσσα των ψαριών!

Μαμάδες εγκληματείτε κατά των κοριτσιών σας από τη στιγμή που σας στέλνει ροζ συννεφάκια ο πελαργός. Τις γεμίζετε με αυταπάτες πως θα βρούν την ευτυχία μια μέρα «αν...», κάτι που, το ξέρετε, δεν καταφέρατε να κατακτήσετε ούτε οι ίδιες -με τον παραδοσιακό τουλάχιστον τρόπο.
Que sera sera

Όχι αγαπημένες. Δεν έχει que sera sera το μεγάλωμα της κορούλας σας γιατί θα βγει στον κόσμο απροετοίμαστη για την πιο μεγάλη αλήθεια.
Το άλλο της μισό!

Μαμάδες, το άλλο μισό (αν υποθέσουμε πως εκπροσωπεί την ύψιστη ανθρώπινη κατάκτηση προς την ολοκλήρωση που ονειρεύεστε να βρουν) έπρεπε να τις οδηγείτε να το ψάξουν μέσα τους. Να μην τις διδάσκετε την τελετουργική έρευνα σε κάθε στάβλο, ώσπου να εντοπίσουν το άλογο ράτσας μ’ ένα πρίγκηπα καβαλημένο στη ράχη του.
Sorry ρώσοι συγγραφείς, σόρρυ αγαπημένοι ‘‘ειδικοί’’ τούτου του πλανήτη... δεν υπάρχει πουθενά άλλο μισό. Γράφετε βλακείες στα εγχειρίδιά σας.

Με το μισό (περίπου) γεννιέσαι και το άλλο μισό καλείσαι να το ανακαλύψεις με μια ενδοσκοπική έρευνα, που πιάνει ανατομικά από το στομαχάκι, το θώρακα στο εσωτερικό και φτάνει ως τον εγκέφαλο (πιστέψτε με, όλοι διαθέτουμε έναν). Forget τα αραβικά καθαρόαιμα. Βρες το κέντρο σου και σκορπίσου ανάλογα γύρω γύρω. Για καλύτερα αποτελέσματα, βάλε το φακό να εστιάσει σε βάθος.
Αν/όταν νιώσεις ολόκληρος, ίσως καταφέρεις να φανείς άξιος των περιστάσεων, που ζητούν να βάλεις κάτω το δικό σου μισό και να το μοιραστείς στα ίσα με το μισό του άλλου. Το μισό σου που μοιράζεται! Δεν μοιράζεται το όλον σου!

Τα αγόρια τακτοποίησαν αυτό το ζήτημα καθώς φαίνεται και πάνε για μπάλα. Τα κορίτσια... γιατί τα διαμελίζετε ψυχικά ανά τους αιώνες μητέρες, κάνοντας το ίδιο πάντα λάθος;

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

1974 βαθιές εισπνοές...

... προσοχή στις εκπνοές!
---------------------------------
 
Κάθομαι στο σκαλάκι της αυλής δίπλα στη μεγαλύτερη αδελφή μου. Ξεφυλλίζουμε ένα περιοδικό, αμφίβολου περιεχομένου και προέλευσης αφού η γιαγιά επιμένει πως ‘δεν είναι καλά πράγματα αυτά’. Στο εξώφυλλο, κι αν δεν με απατά αισχρά η μνήμη μου, έχει ένα πορτρέτο κι έναν αετό. Δικέφαλος ο αετός. Στενό κι αυταρχικό το μουστάκι του πορτρέτου.

Η μέρα είναι συννεφιασμένη. Ή κάτι άλλο μουντό που δε θυμάμαι τώρα. H μητέρα μαζεύει ρούχα, ‘‘θα τα στείλουμε στα παιδάκια στην Κύπρο’’ μας λέει. Μα δεν είμαστε τόσο πλούσιοι, σκέφτομαι. Δεν καταλαβαίνω. Ο πατέρας έλαβε μια ειδοποίηση, πως πρέπει να φορέσει χακί. Εξακριβωμένο. Ο κόσμος των μεγάλων είναι εντελώς παρανοϊκός...

Είναι η πρώτη μου παιδική ανάμνηση. Όσο κι αν προσπαθώ χρόνια τώρα, δεν έχω κάτι παλιότερο να ανατρέξω. Ακολουθούν όμως μεταγενέστερες με έντονη την αίσθηση πως κάτι δεν είναι ακριβώς στη θέση του. Εκεί πίσω, ο πατέρας είναι συχνά ανήσυχος και νευρικός. Δε χρειάστηκε να φορέσει χακί.Όλα τέλειωσαν μέσα σε μια νύχτα. Κι εγώ νομίζα πως αυτό είναι καλό, πως δεν θα γίνει αυτό που λέγανε! Ο πόλεμος!

Με τον καιρό κατάλαβα πως κάπως έτσι καταγράφηκε στο 4χρονο μυαλό η μεγαλύτερη ήττα/ντροπή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
 
Δε μπορώ να δώσω ακριβή θέση της εποχής μέσα στο χρόνο πλέον και τα γεγονότα μπερδεύονται... το μόνο σίγουρο είναι πως ακολούθως του χακί ρούχου του πατέρα, η μόδα άλλαξε και σε επίπεδο πολιτικής. Τη δικτατορία διαδέχτηκε μια Ελευθερία (δημοκρατία την είπαν, αλλά έτσι τη φώναζαν κι οι άλλοι) που στόχευε να κατακτήσει ανώτερα επίπεδα της αρετής της ασυδοσίας. Πεινασμένος γαρ, ο λαός τούτος...

Πάνω στη συγκυρία, ξεπετιέται από τη μνήμη κι εκείνος ο γραβατωμένος κύριος από το Παρίσι που έλυσε όλα τα προβλήματα. Οι δικτάτορες αναγκαστικά υποχώρησαν για να αρπάξουν τα ηνία οι κόλακες κι οι ρήτορες, ότι είχε καταφέρει να ξεφύγει από τις ‘’ερπίστριες’’ του Πολυτεχνείου. Αν αυτό υπήρξε ποτέ. Αν δεν είναι προϊόν της παιδικής, δημιουργικής φαντασίας μου .

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα περισσότερα και μάντεψα πως οι ήρωες ‘’βούλιαξαν’’ στο μοναχικό δρόμο της ανωνυμίας, της σιωπής και της πίκρας. Οι άλλοι ... οι ρήτορες και οι κόλακες κι ο κύριος από τα Παρίσια, που επέπλευσαν μαζί με άλλα ελαφριά υποκείμενα στην επιφάνεια των θολών νερών της πολιτικής... οδήγησαν τη χώρα σ' αυτό που είναι σήμερα.

Εγώ σήμερα... περίπου 39 χρόνια μετά, αναρωτιέμαι ναρκισσιστικά αν μου πάνε τα ‘’μπερέ’’ και τι να κάνω τα ‘’ζιβάγκο’’ του πατέρα, ενώ κολακεύομαι που γιορτάζουμε όλοι μαζί –μια χώρα ολόκληρη- άλλη μια επέτειο των πρώτων μου παιδικών αναμνήσεων... κι ας έχουν εκείνο το τεράστιο ερωτηματικό να σέρνεται χρόνια ξωπίσω τους, αφού δεν υπάρχει ένα θαυμαστικό, μια τελεία ή έστω ένα κόμμα που να μπορεί να σταθεί αξιοπρεπώς δίπλα του...
 

... σκάω! Εκπνοή!