Είπαμε τσιγάρο τις προάλλες και τι μου θυμήθηκε;
Καφές! Ένας καφές αλά Γκρέκ!
Ακόμα μια διαφορετική ιστορία με περισσότερα από ένα πρόσωπα, που το βαρύ κατακάθι δεν είναι τελικά το highlight του. Από το ‘πάμε για καφέ’ έως το ‘πάρε, για ένα καφέ’, έχει χωρέσει μια ολόκληρη και πολύπλοκα απλή κουλτούρα που καθιστά τον Έλληνα ότι πιο αγαπητό (πως λέμε φραπέ με μπόλικα παγάκια μια πυρωμένη μέρα του Ιούλη) ή ότι πιο ακατανόητο (σίγουρα πολαβαρύ ή ναι-και-όχι) στο σύμπαν ολόκληρο. Κι αν όχι, έτσι και αλλιώς τον κατέστησε κάτι ξεχωριστό που τον ξεκόλλησε πάάάλι από το βαρετό μέσο όρο (αναμφίβολα φίλτρου ή νες).
-Πάμε για καφέ;
-Πάρε για ένα καφέ!
-Καφέ το λένε τώρα…
‘Φίλε υποφέρω, πονάω, καταστρέφομαι’ ή απλά ‘παντρεύομαι’… ‘πάμε για καφέ και θα στα πω όλα’. Αυτός ο καφές δεν είναι όπως όλοι οι καφέδες του κόσμου (παρεμπιπτόντως, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να αντικατασταθεί ευκόλως από οποιοδήποτε άλλο ρόφημα, αφού δεν είναι καθεαυτού εκείνο που πρωταγωνιστεί αλλά η ιδέα του). Θα λέγεται ‘καφές’ αλλά θα αντικαθιστά ψυχολόγο ή εξομολόγο που σε άλλες χώρες απαιτείται για να αντιμετωπιστεί το καυτό αντικείμενο συζήτησης που θίγεται, αφού το σκaτί ρόφημα ως επιφάνεια και τα αυτιά του φίλου ως ουσία, είναι ίαση για μικρά καθημερινά ή για τα μεγάλα της ζωής και της ψυχής.
‘Φίλε, πάρε και συ ένα καφέ’ κι όλοι ευχαριστημένοι… λες στον εκάστοτε υπάλληλο, από τα χέρια του οποίου εξαρτάται ο θάνατος των ανεπιθύμητων αναμονών σου ή σιγουρεύεται η δουλειά σου, κάτι που σε άλλα μέρη της προηγμένης υδρογείου αντιμετωπίζονται ως φυσιολογικά ρίσκα.
Μόνο εγώ, μια φορά, ε, δε χάθηκε κι ο κόσμος, κανείς δεν θα το μάθει, δεν χαλάω εγώ, μια μονάδα, την πιάτσα…είναι οι δικαιολογίες, που ως εκ θαύματος βρίσκονται πρόχειρες στην πλειοψηφία των χειλιών. Είναι ένα πράγμα στο οποίο αυτός ο λαός λειτουργεί με παραδειγματική ομαδική ψυχή ή μοναδικά πετυχημένο συνδυασμό σκέψης-δράσης, ενώ λίγη αναμονή στο γραφείο του γιατρού δεν έβλαψε κανέναν και πουθενά. Ούτε κανείς άλλος τόλμησε να εφεύρει ένα ‘καφέ’ που θα του μείωνε την ταλαιπωρία. Εξάλλου ‘η ταλαιπωρία είναι μέσα στη ζωή και οι ανορθόδοξοι τρόποι μείωσής της γεννούν προβληματικές κουλτούρες’ λένε κάποιοι… ‘μήπως δημιουργήσαμε προβληματική κουλτούρα;’ λέμε μεις αφελώς… ‘μπαααα’ η πανεπιστημιακού επιπέδου, εμπεριστατωμένη και περιεκτική απάντηση του κυρίου-τάδε μας. Κι είμαστε όλοι καλυμμένοι.
Ο καφές καφές, Ελληνάρα μου! Με 50 δραχμούλες ή με 5 παλιο-ευρώ, στο χέρι ή στο φακελάκι, βρέξει ή χιονίσει, με ήλιο ή με φεγγάρι, στα εύκολα ή στα δύσκολα… είναι στα γονίδιά σου και είναι κοινωνικά καθαγιασμένος! Δεν τον ακουμπάει τίποτα. Ούτε οι οικονομικές δυσχέρειες μειώνουν τη χαρά και την απόλαυση του ‘πάμε για καφέ’, ούτε τα ΔΝΤ καταφέρνουν να λυγίσουν τα ‘πάρε ένα καφέ’ ( μά το ταλαιπωρημένο μου στανιό, συλλογική ανυποταξία αυτός ο λαός!).
Stay, confident και όσο cool ξέρεις εσύ καλά, μίστερ Large μου!
Καφές! Ένας καφές αλά Γκρέκ!
Ακόμα μια διαφορετική ιστορία με περισσότερα από ένα πρόσωπα, που το βαρύ κατακάθι δεν είναι τελικά το highlight του. Από το ‘πάμε για καφέ’ έως το ‘πάρε, για ένα καφέ’, έχει χωρέσει μια ολόκληρη και πολύπλοκα απλή κουλτούρα που καθιστά τον Έλληνα ότι πιο αγαπητό (πως λέμε φραπέ με μπόλικα παγάκια μια πυρωμένη μέρα του Ιούλη) ή ότι πιο ακατανόητο (σίγουρα πολαβαρύ ή ναι-και-όχι) στο σύμπαν ολόκληρο. Κι αν όχι, έτσι και αλλιώς τον κατέστησε κάτι ξεχωριστό που τον ξεκόλλησε πάάάλι από το βαρετό μέσο όρο (αναμφίβολα φίλτρου ή νες).
-Πάμε για καφέ;
-Πάρε για ένα καφέ!
-Καφέ το λένε τώρα…
‘Φίλε υποφέρω, πονάω, καταστρέφομαι’ ή απλά ‘παντρεύομαι’… ‘πάμε για καφέ και θα στα πω όλα’. Αυτός ο καφές δεν είναι όπως όλοι οι καφέδες του κόσμου (παρεμπιπτόντως, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να αντικατασταθεί ευκόλως από οποιοδήποτε άλλο ρόφημα, αφού δεν είναι καθεαυτού εκείνο που πρωταγωνιστεί αλλά η ιδέα του). Θα λέγεται ‘καφές’ αλλά θα αντικαθιστά ψυχολόγο ή εξομολόγο που σε άλλες χώρες απαιτείται για να αντιμετωπιστεί το καυτό αντικείμενο συζήτησης που θίγεται, αφού το σκaτί ρόφημα ως επιφάνεια και τα αυτιά του φίλου ως ουσία, είναι ίαση για μικρά καθημερινά ή για τα μεγάλα της ζωής και της ψυχής.
‘Φίλε, πάρε και συ ένα καφέ’ κι όλοι ευχαριστημένοι… λες στον εκάστοτε υπάλληλο, από τα χέρια του οποίου εξαρτάται ο θάνατος των ανεπιθύμητων αναμονών σου ή σιγουρεύεται η δουλειά σου, κάτι που σε άλλα μέρη της προηγμένης υδρογείου αντιμετωπίζονται ως φυσιολογικά ρίσκα.
Μόνο εγώ, μια φορά, ε, δε χάθηκε κι ο κόσμος, κανείς δεν θα το μάθει, δεν χαλάω εγώ, μια μονάδα, την πιάτσα…είναι οι δικαιολογίες, που ως εκ θαύματος βρίσκονται πρόχειρες στην πλειοψηφία των χειλιών. Είναι ένα πράγμα στο οποίο αυτός ο λαός λειτουργεί με παραδειγματική ομαδική ψυχή ή μοναδικά πετυχημένο συνδυασμό σκέψης-δράσης, ενώ λίγη αναμονή στο γραφείο του γιατρού δεν έβλαψε κανέναν και πουθενά. Ούτε κανείς άλλος τόλμησε να εφεύρει ένα ‘καφέ’ που θα του μείωνε την ταλαιπωρία. Εξάλλου ‘η ταλαιπωρία είναι μέσα στη ζωή και οι ανορθόδοξοι τρόποι μείωσής της γεννούν προβληματικές κουλτούρες’ λένε κάποιοι… ‘μήπως δημιουργήσαμε προβληματική κουλτούρα;’ λέμε μεις αφελώς… ‘μπαααα’ η πανεπιστημιακού επιπέδου, εμπεριστατωμένη και περιεκτική απάντηση του κυρίου-τάδε μας. Κι είμαστε όλοι καλυμμένοι.
Ο καφές καφές, Ελληνάρα μου! Με 50 δραχμούλες ή με 5 παλιο-ευρώ, στο χέρι ή στο φακελάκι, βρέξει ή χιονίσει, με ήλιο ή με φεγγάρι, στα εύκολα ή στα δύσκολα… είναι στα γονίδιά σου και είναι κοινωνικά καθαγιασμένος! Δεν τον ακουμπάει τίποτα. Ούτε οι οικονομικές δυσχέρειες μειώνουν τη χαρά και την απόλαυση του ‘πάμε για καφέ’, ούτε τα ΔΝΤ καταφέρνουν να λυγίσουν τα ‘πάρε ένα καφέ’ ( μά το ταλαιπωρημένο μου στανιό, συλλογική ανυποταξία αυτός ο λαός!).
Stay, confident και όσο cool ξέρεις εσύ καλά, μίστερ Large μου!
