Ζωή en route...

[...]

Πως ξέρουμε ότι δεν είναι απλά σταθμός εκεί που είμαστε, εκεί που πάμε; Δύσκολο να το πούμε! Δύσκολο να το ξέρουμε ακόμα κι αν είμαστε εκεί. Μόνο όταν μείνεις έστω για λίγο αλλά το νιώσεις ‘σπίτι’ σου, τότε αυτό μπορεί ακόμα κι αν είναι σταθμός να το μετατρέψει σε προορισμό. Το ταξίδι της διαπίστωσης είναι κι αυτό μια ενδιαφέρουσα διαδρομή, στην οποία άλλη μια φορά δεν μπορώ να αντισταθώ.

Όρισα πάλι τα τυπικά στοιχεία σαν σημεία αναφοράς και καταπατώντας τα εμπόδια που ήταν εκεί για να με προειδοποιήσουν, παίρνω τους δρόμους και πάλι. Αυτή τη φορά δεν όριζε το δρόμο ο ματαιόδοξος ή περιστασιακός τυχοδιωκτισμός μου, αλλά η ανάγκη του πολεμιστή για εκεχειρία.

Πόσο μπορεί να επηρεάσει την ψυχολογία μιας μεσογειακής, νέας γυναίκας, ένας χρόνος στον παγωμένο βορρά;

Ολοκληρωτικά. Ισοπεδωτικά, σκέφτομαι κι απαντώ σε μένα καθώς ετοιμάζω άλλη μια φορά βαλίτσες και ζω το ίδιο σκηνικό με αυτό μιας αιωνιότητας κι ενός έτους πριν, με ερωτηματικά και πάλι να με βασανίζουν, χωρίς καμιά ελπίδα να χωρέσω όλα τα αντικείμενα μέσα στις βαλίτσες. Αυτή τη φορά άφησα πράγματα πίσω μου κι όχι  με περισσή ευχαρίστηση όπως την προηγούμενη που μοίρασα τα πάντα. Όμως ανάμεσα σε αυτά είναι κάποια αντικείμενα που προκειμένου να τα αφήσω σε ‘ξένα’ χέρια προτίμησα να τα φυγαδέψω νύχτα σε σάκους σκουπιδιών και να τα παραδώσω στην αγκαλιά του κάδου που περίμενε έξω από το σπίτι. Εκείνος αγκάλιασε καθησυχαστικά θυμάμαι τα χαρτιά, το μπουρνούζι μου που δεν πάλιωσε απλά δεν χω-ρά-ει στις βαλίτσες, τις χνουδωτές παντόφλες που ήταν δώρο, διακοσμητικά, κάποια ρούχα...

Το τελευταίο βράδυ στη Σκοτία δεν έχει ούτε τις ίδιες σκέψεις με εκείνο στην Ελλάδα ενάμιση χρόνο πριν, ούτε τα ίδια συναισθήματα. Είμαι πολύ πιο μεγάλη και λιγότερο αθώα, έχω την πεποίθηση. Η αθωότητα χάνεται με τον καιρό και κάποιες φορές χάνει μεγαλύτερα κομμάτια της από άλλες. Τα δικά μου μεγαλύτερα κομμάτια αθωότητας τα πρόσφερα θυσία στη γνώση, την πρώτη φορά μεγαλώνοντας από παιδί σε γυναίκα και τη δεύτερη αποχαιρετώντας την χώρα μου για ένα ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ίσο με ΤΙΠΟΤΑ ΜΟΝΙΜΟΤΕΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ που προχωρώντας έγινε ένα τρομακτικό ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Αποχαιρέτησα τη θάλασσα, τη βελούδινη και γκρίζα πηγή δύναμης που είχα συντροφιά τόσο καιρό τώρα, που αγάπησα και δω το ίδιο όπως παντού γιατί είναι ο μόνος κρίκος που με συνδέει αδιάκοπτα με τη μητέρα γη και γιατί κρατάει στην αγκαλιά της τα αγαπημένα νησιά... έκλεισα το μάτι στον ‘Πειραιά’ μου απέναντι... έγνεψα στο φάρο… καλά ταξίδια μου είπε… του είπα και γω να τους προσέχει τους νησιώτες μας τώρα που εγώ έφευγα κι έκοβα στ’ αλήθεια κάθε κρίκο, κάθε οπτική επαφή με το αγαπημένο υγρό στοιχείο… δάκρυσε, δάκρυσα και γω.

Ενάμισυ χρόνο πριν, στο αεροδρόμιο της οδού Ποσειδώνος, δεν έσταξε δάκρυ. Τώρα τι; Βροχή ήταν, λέω κοιτώντας το Σκοτσέζικο ουρανό και μπαίνω μέσα σπίτι. Αύριο έχω δρόμο...

 

[...]

 

 

Στα άλ(δ)υτα των γυναικών

Εμείς οι γυναίκες έχουμε μερικά παραπάνω θέματα να λύσουμε από το άλλο μισό του πληθυσμού του πλανήτη μας. Το άλλο μας μισό.  Έχουν καταγραφεί ένα σωρό σκάνδαλα κι ένα μεγαλύτερο από αυτό του Watergate συζητιέται μόνο στη γλώσσα των ψαριών!

Μαμάδες εγκληματείτε κατά των κοριτσιών σας από τη στιγμή που σας στέλνει ροζ συννεφάκια ο πελαργός. Τις γεμίζετε με αυταπάτες πως θα βρούν την ευτυχία μια μέρα «αν...», κάτι που, το ξέρετε, δεν καταφέρατε να κατακτήσετε ούτε οι ίδιες -με τον παραδοσιακό τουλάχιστον τρόπο.

Que sera sera…

Όχι αγαπημένες. Δεν έχει que sera sera το μεγάλωμα της κορούλας σας γιατί θα βγει στον κόσμο απροετοίμαστη για την πιο μεγάλη αλήθεια.

Το άλλο της μισό!

Μαμάδες, το άλλο μισό (αν υποθέσουμε πως εκπροσωπεί την ύψιστη ανθρώπινη κατάκτηση προς την ολοκλήρωση που ονειρεύεστε να βρουν) έπρεπε να τις οδηγείτε να το ψάξουν μέσα τους. Να μην τις διδάσκετε την τελετουργική έρευνα σε κάθε στάβλο, ώσπου να εντοπίσουν το άλογο ράτσας μ’ ένα πρίγκηπα καβαλημένο στη ράχη του.

Sorry ρώσοι συγγραφείς, σόρρυ αγαπημένοι ‘‘ειδικοί’’ τούτου του πλανήτη... δεν υπάρχει πουθενά άλλο μισό. Γράφετε βλακείες στα εγχειρίδιά σας.

Με το μισό (περίπου) γεννιέσαι και το άλλο μισό καλείσαι να το ανακαλύψεις με μια ενδοσκοπική έρευνα, που πιάνει ανατομικά από το στομαχάκι, το θώρακα στο εσωτερικό και φτάνει ως τον εγκέφαλο (πιστέψτε με, όλοι διαθέτουμε έναν). Forget τα αραβικά καθαρόαιμα. Βρες το κέντρο σου και σκορπίσου ανάλογα γύρω γύρω. Για καλύτερα αποτελέσματα, βάλε το φακό να εστιάσει σε βάθος.

Αν/όταν νιώσεις ολόκληρος, ίσως καταφέρεις να φανείς άξιος των περιστάσεων, που ζητούν να βάλεις κάτω το δικό σου μισό και να το μοιραστείς στα ίσα με το μισό του άλλου. Το μισό σου που μοιράζεται! Δεν μοιράζεται το όλον σου!

Τα αγόρια τακτοποίησαν αυτό το ζήτημα καθώς φαίνεται και πάνε για μπάλα. Τα κορίτσια... γιατί τα διαμελίζετε ψυχικά ανά τους αιώνες μητέρες, κάνοντας το ίδιο πάντα λάθος;