"Στις νύχτες να μπαίνεις γυμνός"

Είναι κομμάτια τέχνης που απλά δεν μπορείς να τους αντισταθείς.

Λέει η Χ. Χονδρογιάννη (Στις νύχτες να μπαίνεις γυμνός):


Ένα λεπτό παίρνει μονάχα ο θάνατος. Ήταν ποιος θα έβρισκε πρώτος το θάρρος να πυροβολήσει. Ήθελα να μουν εγώ. Απ΄ την αρχή αυτό προσπάθησα, με όλους τους αδέξιους τρόπους. Να μας σκοτώσω. Αν θα’ σουνα λιγότερο άντρας, θα ήμουν κι εγώ λιγότερο γυναίκα, αυτό είχα μάθει. Μου ήταν πάντα τόσο εύκολο να πυροβολώ, αλλά… γίνανε όλα γρήγορα…

Και βρέθηκα μ’ ένα πιστόλι στο χέρι και, για πρώτη μου φορά, ούρλιαξε η φύση μου που ποτέ δε γνώρισα και έκανε τα χέρια μου να τρέμουν. Πλησίαζες και ούρλιαζα. Τι γινόταν; Πως; Πως είχε γίνει όλο αυτό, τόσο πολύ, τόσο γρήγορα;

Όλα καινούρια ήταν. Κάποιος, λες, μέσα σε χρόνο τόσο μικρότερο απ’ αυτόν που το μυαλό μου είχε μάθει να διαχειρίζεται, με πέταξε πίσω σε μιαν αρχή μου που τρομαγμένη είχα κλειδαμπαρώσει. Είχα κρεμάσει έξω απ’ την πόρτα ‘ΚΥΝΔΥΝΟΣ’ και πέρασα μια ζωή χωρίς να αναρωτηθώ ποτέ τι είχα κρύψει εκεί μέσα. Ήρθες και βρέθηκα ξαφνικά πίσω από την πόρτα.

Η ομορφιά είναι τρομακτικότερη από τον πόνο σαν καταλάβεις ότι έχτισες όλο σου το σύμπαν μακριά της.

Η Ζωή, με δικά της λόγια

Πόσες φορές κλειδώνεσαι μέσα στο μικρόκοσμό σου, κι εκεί στα σχεδόν ερημικά, ασκείσαι να τελειοποιήσεις κάθε δυνατό συνδυασμό του γκρι, ό,τι άφησες να σε πλησιάσει από την παλέτα της Ζωής!

Και κάποια μέρα, έτσι στα ξαφνικά κι αν έχεις άστρο, σου συμβαίνει ακριβώς ''ζωή'' και τα ανατρέπει όλα. Γιατί εκείνη γράφει αλλιώς τα σενάριά της. Μέσα σ΄αυτά δεν έχει ερημικό μικρόκοσμο, μα χιλιάδες άλλα χρώματα. Κι ανακαλύπτεις πως οι αποχρώσεις του γκρι που θεοποίησες, αυτές τις οποίες είχες χρησιμοποιήσει επιλεκτικώς και ασφαλώς, ήταν κάθε άλλο παρά ο δρόμος για τον παράδεισο.

Αυτός έχει άλλο πρόσωπο, χρυσό μου. Άλλο, τ’ ακούς!!!!

Καμιά, μα καμιά σχέση με αυτό που νόμιζες, όταν με αρκετή σιγουριά και τη συμμαχία κάθε πρόθυμου αφορισμού, άπλωνες το χέρι με το μαγικό πινέλο και συρρίκνωνες το σύμπαν γύρω σου.

Δεν εμπεριέχεις τη Ζωή, η Ζωή εμπεριέχει εσένα, δε σου απολογείται για την πολυχρωμία της και διαθέτει απολύτως δικό της λεξιλόγιο όταν έχει όρεξη να ''γράψει''!